Berichten

Heleen@ 20:33 01-02-2014
Beste Arthur,
Ik heb je kunnen volgen tot je overstap naar West als buurtagent. Daarna heb ik uiteindelijk het korps verlaten.
Wat goed van je dat je na alles je draai hebt gevonden en je ervaringen nu gebruikt om anderen te helpen.

Groeten Heleen
GL@ 12:07 01-11-2013
Arthur,
Ten eerste geweldig dat je deze site hebt.. chapeau!!
Ik werk zelf bij de politie en mijn vriend bij de ambulance. Nu is er sinds kort bij hem ook PTSS geconstateerd en hebben we een zeer lange weg te gaan. Gelukkig begrijp ik wat hij allemaal kan meemaken in het werk als geen ander. Moeilijk is het wel, dat ondanks onze thuisgesprekken eerder over ingrijpende gebeurtenissen niet hebben kunnen voorkomen, dat mijn allerliefste schat nu thuis zit met deze s**t. Sorry dat ik het zo zeg.. Ik zal zeker met hem meegaan naar de psycholoog, omdat ik er thuis ook middenin zit. Sterkte voor alle collega's en partners die hierin zitten en mijn motto is: carpe diem
pluk de dag....
Irene@ 20:52 26-10-2013
Heel herkenbaar het laatste verhaal van de partner. De tranen rolden over mijn wangen. Ook ik ben regelmatig weggegaan om ergens te huilen. Dat duurde gemiddeld een dag. Alles kwam dan weer boven. Het verdriet, de pijn, de onmacht van ptss. Door de ptss van mijn man kon ik op een gegeven moment ook niet meer alles aan. Ptss treft ook de partner. Bij ons is het inmiddels 13 jaar geleden. De periodes van terugval horen erbij en er zal steeds langere goede periodes tussen zitten. Maar nu na 13 jaar kan ik na t lezen van je verhaal nog steeds onderste boven raken. Ik ben niet meer een hele dag van slag. Ik ben eerder herstelt maar t raakt me nog steeds. Ik heb veel bewondering voor je hoe je er mee omgaat en hoe jij en Arthur ptss op de kaart hebben gezet. 13 jaar geleden was het een taboe. Ik kon als partner nergens nergens terecht. Het 24/7 loket durf ik nog steeds niet te benaderen. Bang voor wat ik allemaal lees. jullie hebben er voor gezorgd dat de partner zijn/haar verhaal kwijt kan. Jullie hebben beiden iets moois opgezet. ik wens jou en Arthur veel sterkte. Het zonnetje gaat echt weer schijnen.
Marlise van Aerde@ 19:29 14-10-2013
Lieve Arthur,

Wat een bijzonder mens ben jij. Ik ben heel blij dat ik jou heb mogen ontmoeten. Je bent mijn klankbord en maatje in onze strijd tegen die nare beroepsziekte en de zoektocht naar respect. Niet als concurrenten maar als maten, zoals we dat al deden toen wij onze samenleving dienden De betrokkenheid van jou en je vrouw is bijzonder!

Mijn dank voor je inzet vandaag! Je bent een topper!!
Mindfulness MBCT @ 10:21 20-08-2013
Wij zijn erg blij dat Reflectie in Blauw op haar website aandacht besteed aan PTSS bij het politiepersoneel.
Met vriendelijke groet,
Mindful MBCT
Mindfulness trainingen
http://www.mindfulmbct.nl
Tel: 06-15151536
Eva Koopman@ 15:24 27-06-2013
Daar zit je dan als ouder van een agent met vastgesteld PTSS, zijn verdriet, vermoeidheid, schuldgevoel tegenover zijn collega's en zijn korps , het enorm missen van zijn werkhond (is hondengeleider) zijn enorme gevoel van onmacht en visie voor de toekomst, zijn (nu) korte lontje enz doen je als ouder pijn tot op je bot. hij is en blijf toch je kind en als ouder zou je ze altijd willen beschermen tegen al het onrecht in de wereld.Maar terwijl hij niets anders deed dan zijn werk ( het beschermen van alle burgers) is hijzelf enorm te pakken genomen en daarmee is hij niet meer dat opgewekte mens die altijd weer geloofde in de goedheid van een ieder, die droomde van een betere wereld en een mooie lange toekomst zag in zijn "familie" in het blauw. De leiding van die zelfde "familie" laten hem nu in de kou staan en vinden hem alleen maar lastig, hoe ga je daar mee om ?Jullie berichten geven mij gelukkig wel het gevoel dat er licht is aan het eind van de tunnel maar de ouder thuis die officieel niets heeft te zeggen over het leven van hun volwassen zoon wordt op deze momenten gevuld met verdriet en onmacht.Veel sterkte allemaal met jullie herstel denk aub ook aan mijn zoon en ook aan alle verdrietige moeders overvallen door hun gevoel van onmacht.Eva Koopman
Hans Helmerhorst@ 13:54 16-06-2013
Verhaal in het AD gelezen. Steeds schrik ik weer als ik hoor en zie hoe men Politie en andere hulpverleners worden beledigd door de gewone burgers. De kalmte die deze hulpverleners weten te bewaren en toch proberen om te doen waar zij voor gekomen zijn is bewonderenswaardig. De moedeloosheid, die toch moet ontstaan na de zoveelste inbreuk op het privéleven en veiligheid van een hulpverlener is, ja ik mag niet gaan schelden, maar dat bedoel ik nou.
Mensen, zoals de hulpverleners zijn, ben ik zeer dankbaar en ik zal hen nooit belasten met vuige taal en dergelijke maar altijd zeer dankbaar zijn voor de hulp die zij aan deze maatschappij verlenen. Je zal mij nooit horen zeggen na een bekeuring:"Ga boeven vangen, want dat hebben zij net gedaan, want ik was op dat moment de wetsovertreder, dus de boef.
Lieve mensen ga zo door en dat jullie last krijgen van het PTSS kan ik me heel goed voorstellen en de maatschappij moet zich dat aanrekenen.
Aan hen die ziek zijn door dit syndroom, heel veel sterkte en ook de familie die hier mee te maken heeft, heel veel strekte.
Blijf niet stoer, maar praat er over, misschien komen jullie er eens van los, maar een zwakke plek zal het altijd blijven.
Roel Otte@ 09:11 14-06-2013
Hoi Arthur,
Eindelijk neem ik nu de tijd om jou te schrijven. Na 31 jaar politiewerk aan West, kwam ik ook de man met de hamer tegen. Hiervoor langdurig opgenomen geweest in diverse psychiatrische klinieken en bergen medicijnen moeten slikken. Als vervolg een hele boel therapieën gevolgd en uiteindelijk er sterker uitgekomen. Zelfs zo sterk, dat ik na deze moeilijke maar toch zeker nuttige tijd gisteren voor de laatste X bij de bedrijfsarts hoefde te komen. Volgens mij ben ik aan het einde van "de tunnel", maar het had ook anders kunnen lopen, dat besef ik mij ter dege. Ik hoop mijn werkzaamheden weer op te kunnen pakken, maar dan wel met een rugzak. Ik wilde je zeggen dat ik jouw onderneming zo ontzettend goed vind, om dit alles zo duidelijk op deze site verwoorden, petje af en uiteindelijk zijn we toch allemaal mensenmensen die dit overkomt. Mocht er in de toekomst iets zijn waarmee ik je kan bijstaan / helpen, dan hoor ik het graag, want uiteindelijk moeten we het met elkaar doen......w.g. R.Otte
andre @ 08:02 13-06-2013
goeden dag Arthur,
Door een vechtpartij en de gevolgen hiervan(coma en lichamelijke klachten) heb ik ptss gekregen. Ik heb het nooit begrepen over mijn gedrag tot ongeveer 10 jaar geleden. Ik moest met dairee naar mijn werk. En had een poging tot ondernomen. Na een lange behandeling en verbleven te zijn in het AMC, sta ik met behulp van medicatie weer in het leven. echter wel in een ander beroep.En heb er mee leren leven en weet er ook mee om te gaan, behalve in stress situaties. Het is inderdaad zo dat als je niets onderneemd of hulp zoekt, je vreemde gedachtes krijgt.
Het is prettig te horen dat ik er niet alleen voor sta. Veel succes met reflectieinblauw
Peter Goud@ 23:34 10-06-2013
Arthur
je weet ik doe DACTY DNA en PROGIS en ook maak je daar in rare dingen mee,
en ook jij begrijp gelukkig dat we niet alles hoeven te nemen dan wel te accepteren.
Het zal niet zo zijn dat er dingen gebeuren waar in een leidinggevende het af wil doen met : ach laat maar hij of zij weten niet beter. Arthur het doet pijn als je nergens geen gehoor kan vinden en men zijn kop in het zand steekt. Ik kan je verhalen vertellen maar niet via deze site maar dat zal je denk ik wel begrijpen.
Kan alleen zeggen dat je er niet alleen voor staat maar een luisterend oor........
Heb nogmaals voor jou ALLE RESPECT en ...WELKOM IN DE GROOTE MENSEN WERELD
Mvgr Peter Goud
MvD@ 23:55 30-04-2013
Beste Arthur,

Dank voor Reflectie in Blauw !

Mede door jouw website kan ik collega's enigszins wat duidelijker maken wat "mijn" PTSS eigenlijk is en wat het met me doet.
Tijdens ieder gesprek verwijs ik naar je website en je ervaringen. Hopende dat "onze" gebundelde ervaringen collega's prikkelen om zich wat meer te verdiepen in PTSS.

Ik zit nog middenin het proces en ben op de goede (lange) weg.

Nogmaals dank Arthur.

MvD
Jacques Smeets @ 18:45 23-03-2013
Arthur, je blijft me positief verbazen met de stukjes die je schrijft. Het is allemaal zo treffend en herkenbaar, ten minste voor iemand die zelf 43 jaar lang het politievak heeft uitgeoefend. Nu geniet ik met volle teugen van mijn pensioen, maar blijf toch betrokken bij het beroep. Dat komt mede door jouw activiteiten. Het inspireert mij om me te blijven inzetten voor het welzijn van de dienders. Op 11 april a.s. ben ik aanwezig op het Platform PTSS te Den Haag. Wellicht dat wij elkaar daar treffen.

Ik lees het berichtje van Miranda. Heel mooi natuurlijk, zo'n toekomstige kijk op het politievak. Het gaat niet alleen om een uitstekende lichamelijke conditie, maar die kan wel helpen bij de professionele weerbaarheid op fysiek, psychisch en moreel vlak.

Op 14/03 jl was ik aanwezig op de Expertmeeting Richtlijn Psychosociale ondersteuning (BOT) te Zwolle. Daar ging het opnieuw over dezelfde thema's. Het boekje Open en Bloot van Cindy Berk kreeg iedere deelnemer mee naar huis.

Blijf vooral schrijven Arthur.

Jacques
(de blauwe diender)
Mir@ 17:12 08-02-2013
Ik heb net je stukje over restschade gelezen. Je slaat de spijker op zijn kop. Ook ik heb daar last van. Zeggen ze zo de bahndeling is klaar nog een beetje concentratie en vermoeidheid probleem en dan is alles weer goed. Maar het gaat nooit helemaal weg. Ik werk nog steeds bij de politie en hoop dat vol te houden, maar ik hoop dat de vermoeidheid beter word. Helaas vind mijn omgeving , schoonouders en partner dat het aan stellerij is. Dat doet echt pijn en werkt natuurlijk niet mee. Je site helpt mij om het vertrouwen in de toekomst te houden, bedankt maar weer
Miranda@ 19:48 17-01-2013
Ik leid ook aan PTSS en krijg op dit moment ook EMDR.
Hopelijk houd dat me niet tegen als ik wil solliciteren.

Sterkte ! x
miranda@ 19:45 17-01-2013
Ik vind dat jullie echt een leuke en moeilijke maar knappe baan hebben!
Prachtig om te zien.

ik ben 17 jaar en hoop er later ook bij te kunnen, beginnend als surveillant.

Ik ben altijd op zoek naar blogs met verhalen over hoe het er écht aan toe gaat, i.p.v. in films, series o.i.d.

Ik werk hard aan mezelf, aan mijn conditie, om aan alle eisen te voldoen.

Ga zo door agenten, ik ben trots op jullie ! en waardeer jullie enorm! x

Berichten: 16 t/m 30 van de 79.
Aantal pagina's: 6
Nieuwer1 [2] 3 4 5 6Ouder